Κλειδιά έχουμε, την πόρτα δε βρίσκουμε

Προσωπικά δεν την πέφτω μέσω μηνυμάτων ή με άλλους συναφείς τρόπους από τα social, ίσως επειδή είμαι πολύ ζωντανός στο live "πέσιμο", κάτι που οι φίλοι μου για παράδειγμα το φοβούνται και αντιθέτως προτιμούν το πρώτο. Φυσικά και το έχω κάνει, όμως δεν δουλεύει. Κατ' αρχάς νιώθω γελοίος να στέλνω καρδούλες, αστειάκια κι οτιδήποτε άλλο στα καλά καθούμενα. Μετά (κατά το... δεν κάνω ό,τι δεν θέλω να μου κάνουν) εκνευρίζομαι να σκάνε άσχετοι στα μηνύματά μου έτσι κι αλλιώς, ακόμη - ακόμη κι ενδιαφέροντα πρόσωπα, γιατί αντιδρώ δικαίως με το σκεπτικό "από πού κι ως πού", όσο θηλυπρεπές κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο. Τέλος, δεν μπορώ να γράψω λίγο. Όπως κι εδώ με τα κατεβατά μου, το ίδιο συμπεριφέρομαι και στα μηνύματα. Κι ως γνωστόν είναι πολύ ντεκαβλέ να λες πολλά. Ξέρω τον τρόπο αλλά όλο αυτό μου φαίνεται μεθοδευμένο κι επειδή έχω καεί συχνά στο παρελθόν μιλώντας με... οθόνες, δεν το επιχειρώ στο παρόν. Φυσικά έρχονται στιγμές που μπορεί να εκφράσω την εντύπωσή μου με μήνυμα, όταν δω κάποια πολύ καλή φώτο ή κάτι παρόμοιο, αλλά το κάνω εις γνώση μου ότι είναι λάθος και φυσικά το κάνω χωρίς να περιμένω συνέχεια από κάτι τέτοιο. Ξέρω εκ πρώτης ότι στέλνω καμένο γράμμα. 

Τι κάνουμε τώρα στην υποτιθέμενη καραντίνα; Καλά, ξέρω ότι δεν περιμένετε από 'μένα να διαβάσετε, έχετε τις λύσεις κι είμαι σίγουρος ότι το προχωράτε χωρίς τη βοήθειά μου. Ωστόσο ένα μικρό βοήθημα αν δε μας λύνει τα χέρια, μας δίνει την ώθηση, έστω επιβεβαιώνοντας ότι η τακτική μας είναι σωστή. Βέβαια το σωστό ή το λάθος στο φλερτ είναι λίγο άτοπο, ό,τι σου λέει η ψυχή και το μυαλό είναι ο δρόμος, όμως μη ρωτήσετε τι πρέπει ν' ακούει κανείς, την πρώτη ή το δεύτερο, ακόμη καταζητείται το σωστό, αν μπορεί κανείς δηλαδή ν' ακολουθήσει τη λογική ή αν αξίζει ο κόπος ν' ακούει την ψυχή του κι όχι το μυαλό. Ένα είναι βέβαιο: ότι τίποτε δεν έρχεται από μόνο του, ειδικά αυτή την περίοδο που οι επαφές μας είναι περιορισμένες.

Χάνουμε απίστευτες ευκαιρίες πολύ συχνά και πάντα διαπιστώνουμε αργά την αναβλητικότητα ή τη δειλία μας λέγοντας στον εαυτό μας: "τι μαλάκας είμαι που δεν είπα αυτό, που δεν έκανα το άλλο, που δε μίλησα καν" όταν συναντήθηκα με την τάδε ή το δείνα. Το χειρότερο είναι ότι παρά τη θλιβερή εκ των υστέρων διαπίστωση, είμαστε ικανοί να το επαναλάβουμε ξανά όταν συμβεί. Κι αυτό γίνεται επειδή κλειδώνουμε στον εγκέφαλό μας ένα πρόσωπο και κάνουμε και δεύτερο λάθος: περιμένουμε ότι το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το συναντήσουμε. Κι αυτό το γαμήδι το σύμπαν κάνει ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι περιμένουμε. Έτσι παραιτούμαστε σύντομα, καθόσον βλέπουμε ότι δεν... τυχαίνει, με αποτέλεσμα να έχουν τύχει άλλα, συχνά πιο σπουδαία, τα οποία απορρίπτουμε γιατί περιμένουμε το... ιδεατό (νομίζουμε ότι είναι) με αποτέλεσμα να χάνουμε τελικώς και τα δύο: και το ιδεατό (αυτό που έχουμε κλειδωμένο στο κεφαλάκι μας - ναι, δεν θα συμβεί όταν το περιμένουμε) και το άτακτο, το αυθόρμητο, κάτι άλλο που μπορεί να μην πηγαίνει ο νους μας, αλλά τελικά εκεί να έπρεπε να εστιάσουμε. Τώρα θα μου πείτε και τι λες ρε τύπε, αρχίζουμε να βαράμε άσφαιρα δεξιά κι αριστερά κι όποιον πάρει ο χάρος; Ε, όχι δα. Εννοείται πως όχι ντε...

Κατ' αρχάς οπλιζόμαστε πάντα με αυτοπεποίθηση και σιγουριά, ανεξάρτητα αν φοράμε παντόφλες ή αν είμαστε απεριποίητοι, ακόμη κι αν δε δικαιολογείται τίποτα απ' τα δύο όταν είμαστε έξω. Θεωρητικά. Γιατί ένας οικοδόμος ή μπογιατζής (σαν και του λόγου μου που φτιάχνω μπογιές και μεταφέρουμε τσιμεντικά και σοβάδες) τις πρωινές ώρες που συχνάζω και στις τράπεζες και σε σούπερ μάρκετ ή αλλού δε μπορούμε να έχουμε και μια πρόχειρη φορεσιά στη δουλειά επί τούτου. Ούτε όμως τα κορίτσια την ώρα που βρίσκονται σπίτι στην εξέλιξη του μαγειρέματος, ή στο εργοτάξιο ως εργοδηγοί κι οπουδήποτε αλλού να είναι ντυμένες σα γκραν πουτάν, να πρέπει καλά και ντε όταν χρειαστεί να πεταχτούν έξω για ψώνια ή οπουδήποτε αλλού να στολιστούν και να χτενιστούν όπως τις δύο ώρες πριν διαβούν το σκαλοπάτι της εκκλησιάς για το γάμο τους. Άρα πού καταλήγουμε μ' αυτή την κωλο-λογοδιάρεια; Ότι για όλα υπάρχουν δικαιολογίες οι οποίες μάλιστα είναι δυνατόν να γίνονται κατανοητές από τρίτους χωρίς να χρειάζεται ούτε ν' απολογούμαστε, ούτε να δίνουμε εξηγήσεις. Γιατί αν χρειαστεί να κάνουμε το τελευταίο σημαίνει ότι ο άλλος δε γρικά, δεν έχει κατανόηση, κι ως τούτου τι να κάνει; Ακριβώς αυτό, ας μην το γράψω και κάνω άκομψο το κείμενο. Αρκεί να είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας και κυρίως για το τι... θέλουμε. Εκεί έγκειται άλλωστε και το μεγαλύτερό μας πρόβλημα: Δεν ξέρουμε τι θέμε γι' αυτό μπερδεύουμε τα πράγματα και τα κάνουμε... φλύαρα κι αναποτελεσματικά. 

Κι αφού ήρθε στην προηγούμενη παράγραφο και το κατ' αρχάς και το κατά δεύτερον στην κατακλείδα της, στον επίλογο ίσως είναι αναγκαίο να θυμίσω ότι όλοι, ή σχεδόν άντε, μπλοκάρουμε γιατί: είμαστε σε σχέση, είμαστε παντρεμένοι, είμαστε έτσι, είμαστε αλλιώς.... Απασφαλίστε αγάπες. Είναι το τελευταίο πράγμα που μας ενδιαφέρει, την ενδιαφέρει, τον ενδιαφέρει. (Το προτάσσουμε ως πρώτο βέβαια αλλά για λόγους ανασφάλειας, ουσιαστικά είναι δευτερεύον). Φλερτάρουμε, δεν κλείνουμε ραντεβού για πήδημα. Θέλουμε κάτι και μας αρέσει, δεν είναι μεμπτό ούτε ντροπή. Λέμε κάτι έξυπνο, κάτι ωραίο, χιουμοριστικό, κάνουμε έστω μια κίνηση αβρότητας και περιμένουμε feedback, μέχρι εκεί. Αυτά τα κλισέ μου μιλάει άρα με γουστάρει, είναι ευγενικός άρα θέλει να με κουτουπώσει, μου κάνει τούτο ή το άλλο με σκοπό να βρεθεί από πάνω μου είναι κλισέ (άλλωστε μπορεί να θέλει να βρεθεί από... κάτω ντε). Άλλωστε όλοι είμαστε στο ίδιο έργο θεατές, αλίμονο να ελέγχουμε τα συναισθήματα και τις διαθέσεις μας κατά το: δεν ψάχνομαι γιατί είμαι παντρεμένος ή δεσμευμένος. Όλοι ένα δεσμό, έστω κι εικονικό, τον έχουμε. Κι όλοι είμαστε ελεύθεροι (ή όχι?). Ε, ναι. Ας κάνουμε κι έναν έλεγχο στις πραγματικές ελευθερίες μας για να δούμε και τι πραγματικά χρειαζόμαστε ή θέλουμε, βοηθάει. Τώρα, ζευγάρια που περνάνε καλά 40 χρόνια μαζί κι είναι "ευτυχισμένοι" δε διαβάζουν τέτοιο κείμενο και δεν αναφερόμαστε σ' αυτούς, όπως έχω γράψει παλαιότερα είναι οι εξαιρέσεις, κι εδώ γράφουμε τον κανόνα. Γιατί σ' αυτόν ζει η πλειοψηφία και πιστέψτε με, δεν είναι κακό αυτό, υγιέστατο είναι να είναι κανείς ζωντανός και να μην έχει δεχτεί παθητικά και με πλήρη ηττοπάθεια τη μιζέρια μιας ζωής.

Πήρα φόρα, δεν ξέρω πόσο έχω γράψει αλλά βλέπω ξεπέρασα το δεκάλεπτο και νομίζω ότι θα ξεθάψω πολλά απ' το συρτάρι αν συνεχίσω και θα κουράσω κι έχουμε κι άλλες ημέρες μπροστά μας αγάπες σας φιλώ.

Υ.Γ.: Υπάρχει μια δυσλειτουργία του blog στα κινητά, δε μπορώ ακόμη να βρω τις ρυθμίσεις, κάνει κάτι στο "μ" στη γραμματοσειρά, βγάζει όπως νά 'ναι τη φωτογραφία, απευθύνθηκα σε ειδικό αλλά πρέπει να βρω άντρα γιατί μια κοπέλα που έβαλα δίπλα μου έφυγε μετά τα πρώτα δύο λεπτά/.

Υ.Γ.2: Μη μαθαίνετε στο καθημερινό, δεν υπάρχει περίπτωση, θα χαθούμε μπορεί και για 10ήμερα ή περισσότερο κάποια στιγμή, απλώς τώρα υπάρχει ο ενθουσιασμός της αρχής και η ανάγκη για ρυθμίσεις και βελτιώσεις (φαίνεται κι άδειο το blog με ένα κείμενο μόνο) κι ως τούτου επισπεύδω κατ' αρχήν αλλά μετά θα χαθούμε, έχουμε και δουλειές (σα να λέμε...).

Υ.Γ.3: Το ξέρω ότι έχω λέγειν και ότι θα μπορούσα με μηνύματα να λύνω και να δένω αλλά εκτός των άλλων μ' εκνευρίζει αυτή η φάση όπου κανείς πρέπει να είναι σε ετοιμότητα stand by ό,τι κι αν κάνει τον ελεύθερο χρόνο του, ή την ώρα της δουλειάς του. Αφήστε δε που γίνεται μια αρρωστημένη εξάρτηση να περιμένεις μήνυμα, απάντηση, και πως το πήρε, αν το διάβασε κι οουουουουουουουου, εμείτε μου στο καλό.

Υ.Γ.4: Ο σκοπός μας; Καλά είναι.