Αντί εισαγωγής, ευθείες βολές με... μάσκα

Ίσως στην πιο... σκοτεινή περίοδο της χρονιάς, αλλά και της συγκυρίας, με μόνο φωτεινό σημάδι την ηλιοφάνεια, επιστρέφω στις άτακτες σημειώσεις μου, επιχειρώντας να τις βάλω σε τάξη. Αντιμετωπίζοντας ξανά τον κίνδυνο να επαναληφθώ, αφού πολύ συχνά νιώθω ότι τα έχω γράψει στο παρελθόν όλα, θα τολμήσω πάλι χωρίς φόβο (αλλά με πάθος) να διεισδύσω στα άδυτα της απόλυτης ψυχής. Κάπου πρέπει να διεισδύουμε αφού μας το επιτρέπει η λογοτεχνία. 

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε 'σάς, ή μάλλον... ξέρω, αλλά είναι πολύ εκνευριστικό κάθε τόσο να πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει κι όλο ξανά ν' ανακαλύπτουμε ότι είμαστε μόλις στην... αρχή. Συνεχώς λέμε ναι, οκ, "δεν έχω ανάγκη κανέναν, στέκομαι στα πόδια μου, δε χρειάζομαι ούτε σεξ, ούτε τον ιδεατό σύντροφο, όλοι είναι ίδιοι, έχω την ησυχία μου, είμαι καλά, άντε γαμηθείτε όλοι στην τελική". Ναι κορίτσια μη διεκδικείτε την αποκλειστικότητα. Στο ίδιο έργο κι εμείς, τα αγοράκια, τα ώριμα σίγουρα, γιατί τα νεότερα δεν έχουν χρόνο να ησυχάζουν, είναι μονίμως σε εγκεφαλική στύση, αλλά εμείς τα κάπως... ωριμούτσικα, μπορούμε και βλέπουμε συχνά αυτό το έργο.

Λίγες μόλις εβδομάδες μετράω απ' την τελευταία φορά που η πληρότητά μου ξεπέρασε το γεμάτο, κι ήξερα ότι αυτό είναι προσωρινό, ήμουν τόσο σίγουρος που συχνά αρνιόμουν συμβάντα για να κάνω κατά κάποιο τρόπο... οικονομία, όχι δυνάμεων, έτσι κι αλλιώς δεν είμαι δυνατός, αλλά διαθέσεων. Κι όπως το ήξερα έτσι κι έγινε. Γι' αυτό άλλωστε ταλαιπωρώ το πληκτρολόγιο, τίποτα δε γίνεται στην τύχη. Κι οι στιγμές αυτές που ξεχνάμε την πληρότητά μας, ή καλύτερα που ζητάμε πάλι αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό το ιδεατό, που μας πληροί και μας χαρίζει κάποιου τύπου πνευματική ανάταση και ψυχική ισορροπία, είναι πολλές. Κι επειδή νιώθω σαν... γιατρός, λέω να βάλω άνω τελεία γιατί ούτε γιατρός είμαι, ούτε πολιτικός να μιλάω συνεχώς χωρίς να λέω... τίποτα.

Είναι μια παρηγοριά το γεγονός ότι δεν είμαστε συνεχώς στην... τσίτα. Ότι τα παιδιά δε μας αφήνουν συχνά χρόνο να έχουμε έννοια το σώμα και το νου μας. Είναι όμως και τόσο κλισέ όλο τούτο, που σπάνια αντιλαμβανόμαστε ότι αν δεν είμαστε κομπλέ, πλήρεις, τότε δεν θα δώσουμε και στα παιδιά την ολότητα που χρειάζονται. Το αγάμητη (αχάδευτη έλεγαν οι παλιοί) δεν είναι τυχαίο, το αυτό για τους αγάμητους γενικώς. Η κακή συμπεριφορά που εκπνέεται απ' αυτό, είναι μια κακή ενέργεια που αναπόφευκτα φθάνει σε όλους στον περίγυρό μας. Κι αφήστε τα αυτά του τύπου: "εγώ το ελέγχω, δε με παρασέρνει, είμαι οκ με όλους και με όλα....". Έτσι νομίζουμε, ακόμη και τις στιγμές της απόλυτης ανισσοροπίας μας.

Δεν υπάρχουν ευτυχισμένα και δυστυχισμένα ζευγάρια, ούτε ταυτόχρονα ευτυχισμένοι και δυστυχισμένοι άνθρωποι, όσον αφορά τουλάχιστον αυτή τη γενικότητα που εστιάζουμε στο ερωτικό κομμάτι, γιατί δεν θα ήθελα να προχωρήσουμε σε αντικειμενική δυστυχία, που υπάρχει έναντι της... αντικειμενική ευτυχίας συχνότερα. Υπάρχουν ανεκπλήρωτες επιθυμίες, πάθη και πόθοι, όνειρα και ιδέες, που παραμένουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αυτό το... κάτω συρτάρι. Δεν ξέρω αν τα βρούμε όλα εκεί μέσα, συχνά βρίσκουμε σκόρπια από 'δω κι από 'κει και τα αμελούμε, κάνουμε πως τα δεν τα βλέπουμε, ενώ εκείνα ξέρουμε ότι μας χαμογελούν και μας κλείνουν πονηρά το μάτι.

Το βέβαιο είναι ότι δεν αρκεί η ωριμότητά μας για ν' αντιμετωπίσουμε τα πράγματα. Χρειάζεται και τρέλα, να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, ν' αδιαφορήσουμε για τα κοινωνικά πρότυπα, ή έστω αν δεν έχουμε τη μαγκιά, γιατί συχνά δε γίνεται να την έχουμε, το κέφι να κάνουμε τομές. Ναι ξέρω, θεωρητικολογίες και τάχα μου φιλοσοφημένες απόψεις που εύκολα διατυπώνονται, δύσκολα γίνονται. Όχι πάντα. Κι όχι πάντα τάχα μου. Θα έχουμε - πιστεύω - το χρόνο να συναντήσουμε κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα. Απτά και υπαρκτά. Για την ώρα, μένουμε στα εκρηκτικά βλέμματα που ανταλλάσουμε με τις μάσκες, καθόσον τα μάτια εστιάζουν στα... μάτια και το όλον γίνεται άθελά μας εξόχως συναρπαστικό αλλά κι εκνευριστικό ταυτόχρονα. Αυτό όμως είναι ένα ολόκληρο αντικείμενο για επόμενο note. Φιλιά και καλωσήρθατε!

Υ.Γ.: Είπαμε, αυτό δεν θα είναι καθημερινό, ούτε θα έχει κάποιου τύπου συχνότητα γιατί αποφεύγουμε τόσο τις δεσμεύσεις όσο και τη συνέπεια. Άμετρα κι άτακτα είναι καλύτερα από τυποποιημένες φόρμες και καλούπια που αναπόφευκτα θα μας οδηγήσουν σε στραβοπατήματα κι επαναλήψεις.

Υ.Γ.2.: Έχει περάσει μια δεκαετία απ' το προηγούμενό μου blog το οποίο κυκλοφορούσε ελεύθερο υπό τον τίτλο: "Τελεία και καύλα", αλλά και τρία χρονάκια απ' τις αφηρημένες σημειώσεις μου στο facebook. Έχω μεστώσει λίγο, είχα και μια ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο και βοήθησε όσο να πεις, όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό. Θα δείξει...