Το κάτω συρτάρι

Π ροσωπικά δεν την πέφτω μέσω μηνυμάτων ή με άλλους συναφείς τρόπους από τα social, ίσως επειδή είμαι πολύ ζωντανός στο live "πέσιμο", κάτι που οι φίλοι μου για παράδειγμα το φοβούνται και αντιθέτως προτιμούν το πρώτο. Φυσικά και το έχω κάνει, όμως δεν δουλεύει. Κατ' αρχάς νιώθω γελοίος να στέλνω καρδούλες, αστειάκια κι οτιδήποτε άλλο στα καλά καθούμενα. Μετά (κατά το... δεν κάνω ό,τι δεν θέλω να μου κάνουν) εκνευρίζομαι να σκάνε άσχετοι στα μηνύματά μου έτσι κι αλλιώς, ακόμη - ακόμη κι ενδιαφέροντα πρόσωπα, γιατί αντιδρώ δικαίως με το σκεπτικό " από πού κι ως πού ", όσο θηλυπρεπές κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο. Τέλος, δεν μπορώ να γράψω λίγο. Όπως κι εδώ με τα κατεβατά μου, το ίδιο συμπεριφέρομαι και στα μηνύματα. Κι ως γνωστόν είναι πολύ ντεκαβλέ να λες πολλά. Ξέρω τον τρόπο αλλά όλο αυτό μου φαίνεται μεθοδευμένο κι επειδή έχω καεί συχνά στο παρελθόν μιλώντας με... οθόνες, δεν το επιχειρώ στο παρόν. Φυσικά έρχονται στιγμές που μπορεί να εκφράσω την εντύπωσή μου ...

Ί σως στην πιο... σκοτεινή περίοδο της χρονιάς, αλλά και της συγκυρίας, με μόνο φωτεινό σημάδι την ηλιοφάνεια, επιστρέφω στις άτακτες σημειώσεις μου, επιχειρώντας να τις βάλω σε τάξη. Αντιμετωπίζοντας ξανά τον κίνδυνο να επαναληφθώ, αφού πολύ συχνά νιώθω ότι τα έχω γράψει στο παρελθόν όλα, θα τολμήσω πάλι χωρίς φόβο (αλλά με πάθος) να διεισδύσω στα άδυτα της απόλυτης ψυχής. Κάπου πρέπει να διεισδύουμε αφού μας το επιτρέπει η λογοτεχνία.  Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε 'σάς, ή μάλλον... ξέρω, αλλά είναι πολύ εκνευριστικό κάθε τόσο να πιστεύουμε ότι έχουμε φτάσει κι όλο ξανά ν' ανακαλύπτουμε ότι είμαστε μόλις στην... αρχή. Συνεχώς λέμε ναι, οκ, " δεν έχω ανάγκη κανέναν, στέκομαι στα πόδια μου, δε χρειάζομαι ούτε σεξ, ούτε τον ιδεατό σύντροφο, όλοι είναι ίδιοι, έχω την ησυχία μου, είμαι καλά, άντε γαμηθείτε όλοι στην τελική" . Ναι κορίτσια μη διεκδικείτε την αποκλειστικότητα. Στο ίδιο έργο κι εμείς, τα αγοράκια, τα ώριμα σίγουρα, γιατί τα νεότερα δεν έχουν χρόνο να ησυχάζο...